Se alguen le a reflexión de Camilo Nogueira en Vieiros, e non comprende o que quer dicir cando expresa o seguinte:

No campo do nacionalismo, non se pode ignorar que os cativos resultados do BNG nestas eleicións constituiron a consecuencia última de decisións internas tomadas a partir de 2001.

Vaian ás librarías e merquen a excelente memoria escrita A Estrela na Palabra, conversas con Xosé Manuel Beiras.Páxina 99:

Nunha das miñas últimas conversas con F. Rodríguez -coido que foi a última-, despois de falarme da crise de liderado, chega á seguinte conclusión: cando hai un liderado persoal, encarnado nunha persoa das túas características -dime-, o máis difícil é subtituilo por outra persoa. A miña resposta é obvia: razón de máis para que resulte absurdo cuestionar o meu liderado (…) Hai que facelo cunha equipa que permita unha rodaxe, que permita que afloren unha, dúas, tres persoas das que saia o futuro líder.

Fala Beiras, e recorda Camilo Nogueira a crise no BNG que supuxo as eleccións do 2001, e o debate interno que rematou no quintanismo pactado coa UPG.

Realmente alguén cre que o debate interno do 2001 vai ter lugar coa crise do 2009?

Soster que o Partido Popular conta cun cheque en branco sine die, e que o resultado destas eleccións marcan o tecido corpóreo das relacións de poder na Galiza para o próximo decenio é non querer aprender na derrota as leccións esquecidas durante a victoria de hai 4 anos.

Hai catro anos, durante a campaña, existía a clara decisión de manter e crear un Goberno alternativo ao que representaba, daquela, o Sr. Fraga.

A que rematou onte, regresou aos tempos de Abel Caballero, e Antolín onde o discurso estaba centrado en erradicar ao socio posíbel. Daquela non funcionou, e arestora volveu demostrar que errónea é. Unha campaña de berce, lixeira en canto a contidos, e presidencialista.

O PSG talvez necesite outros vinte anos para comprender que existe un electorado de corte progaleguista que non conclue o seu discurso votando socialista. Touriño sabíao, e a sua derrota e dimisión abre as portas a un camiño no deserto na dirección equivocada.

O BNG paga a a sua incapacidade de ser Goberno e quer ser oposición. De contra marea reproducir imaxes do pasado cos vellos do presente, de crear áreas de goberno pechadas; as galegoescolas, un dos seus éxitos, será a primeira víctima ao non estar integrada dentro da Consellería de Educación.
De non renunciar ao proxecto eólico malia non contar co beneplácito explícito do Goberno, creando unha das grandes divisións. Non querer comprender que se era unha parte do goberno, e por tanto, que moitas decisións tíñaas que perder polo consenso necesario do Consello de Goberno.

Pero como diciamos ao principio, un non pode esquecer as leccións da victoria de hai catro anos.
Velaí están, aínda libres para ser recollidas, sen matices, tal como foron asinadas nun pacto de Goberno que non debeu ser de lectura obrigatoria nestes catro últimos anos. Esperamos, e desexamos que o asinado no Centro Galego de Arte Comtemporánea por os sucesores de Touriño e Quintana siga dicindo:

1. En consecuencia, asumiremos o reto de deseñar un Goberno eficaz e rigoroso para (…) levar a termo as necesarias reformas lexislativas, económicas, sociais e administrativas, de xeito que no prazo de catro anos Galicia se sitúe na vangarda do desenvolvemento.
2. Imos facelo impulsando decididamente a participación social e cidadá, convidando ás organizacións sociais, económicas e culturais a colaborar activamente no impulso de Galicia.

Obxectivos:
a) Pulo do emprego de calidade e estable.
b) Incremento do gasto en capital humano.
c) Consolidación dun sistema de benestar avanzado.
d) Posta en valor do territorio, mediante políticas de sustentabilidade
ambiental, de calidade urbanística e de habitabilidade.
e) Avance na normalización da nosa lingua e máis a protección e revalorización da nosa cultura e do noso patrimonio.

Transparencia e participación cidadá.

1. Reforzamento das incompatibilidades dos altos cargos e promoción unha lei de transparencia.
( E así esperamos anulen a osbcenidade desa lei que permite cobrar cartos aos cargos relevados).

2. Eliminar o clientelismo e a manipulación informativa e respectar as iniciativas sociais.
( Deixen de usar a web da Xunta como plataforma electoral e os medios de comunicación como propaganda pagada).

3. Reforma da Lei Electoral que garantirá a paridade de xénero, así como as garantías de emisión de voto polos electores emigrantes.
(Votarán no futuro co Bipartito en urna os emigrantes?)

4. Elaboración lei que garanta a autonomía da CRTVG. Garantirá o acceso dos distintos sectores e organizacións sociais galegos aos medios de comunicación públicos.
(Servirá a TVG para que saian menos políticos nos telexornais?)

5. Establecemento dunha regulación transparente e obxectiva das relacións coas empresas privadas de comunicación ligándoas en todo caso ao cumprimento efectivo de fins de interese público.
(Acabarase coa subvencións aos medios, obrigando ao peche dos non económicos, e por tanto obrigando a estes a sosterse coa publicidade e dos lectores?)

6. O Goberno galego desenvolverá unha contratación pública eficiente no
uso dos recursos públicos (…) Todos os datos do procedemento de adxudicación serán accesibles a través de Internet.
(Se porá fin a política de reclutación como fixeron Abel Caballero no Porto de Vigo, Castrillo en Vicepresidencia, e un longo etc?)

7. Goberno galego promoverá unha Lei de publicidade institucional que circunscriba a actividade publicitaria dos poderes públicos galegos a fins estritos de servizo público, elimine a publicidade institucional con fins propagandísticos.
(Se acabarán os “especiais na Voz, en Faro, e un longo etc, da consellería de turno? Aínda estamos a tempo de velo nos concellos gobernados en coalición).
8. Reforma da Lei da función pública e a redución dos postos de libre designación a aqueles de carácter claramente político ou de confianza.
(Se fará a reducción prometida, e se evitarán casos como affaire Losada?)

9. Garantirase a igualdade e a transparencia no acceso aos postos de traballo no sector público galego, baseado en criterios de mérito, capacidade e libre concorrencia.

11. Recoñecerase potestade sancionadora ao Consello de Contas.
(Farán unha lei distinta a do ano 1985!!!! que impide que os concellos e outros organismos rouben sen control ao cidadán?).

Cultura

12. Revisarase o proxecto da Cidade da Cultura para que sirva ás necesidades máis urxentes con criterios de sustentabilidade económica e de rendibilidade social e cultural.
(Farase algo despois dos 4 anos de Alberto Feijoo coas obras baldeiras e sen uso?)

13. Anualmente o Goberno fixará o obxectivo de redución de tempos nas listas de espera e aprobará os recursos para o seu cumprimento.
(Farase? e si gastaremos os cartos en publictar todos os meses como van?)

14. Lei de conciliación de traballo e familia.
(Farase unha lei en serio?)

15. Rexeneración, preservación e saneamento integral das Rías.
(Catro anos despois, a Ría de Vigo segue sen saneamento, despois doutros 4 imos tomarnos en serio que o Gorxal de Vigo, onde empresas sen licencia operaban. Os gobernos nos Concellos aínda poden facer algo porque isto mude).

16. Xunta elaborará un plano de transporte público de cercanías nas áreas metropolitanas de Ferrol-Coruña e de Pontevedra-Vigo.
(Farémolo?)

17. Construción de 25.000 vivendas de protección, delas sete mil en aluguer.
(Farémolo?)

Asinado en Santiago, 23 de xullo de 2012.

Unha das sensacións máis desacougantes que deixa Roberto Saviano ao alcanzar o final do seu libro é delimitar até que punto a globalidade do fenómeno do camorrismo está preto de nós.
Non é casual, nin delirante pechar as páxinas do libro aínda por rematar, e preguntar no aire; e nós, como xestionamos os nosos refugallos?

Porque se Gomorra ensina algo, máis aló da violencia, do tráfico de drogas e do branqueo de capitais, é a interconexión entre a economía legal, e a seudolegal. Unha liña ritual que determina o legal do ilegal con un simple cambio de mans.

Lido o capítulo adicado ao tráfico e transformación dos refugallos do Norte de Italia cara á metafórica Gomorra -un trasunto explícito de Campania e Napoles - quedar preguntarnos, en que sistema de transformación e negocio temos convertido a través de Sogama os nosos propios refugallos?
Que hai do noso?
Desde que entrou en funcionamento SOGAMA, o ciclo da reciclaxe e transformación dos refugallos en Galiza pasou a se transformar nun negocio centrado no reutilización como combustible e no seu transporte cara Cerceda mediante un canon aos concellos galegos.
Un mar de tranquilidade que só agroma en forma de denuncias cara ao final do fraguismo, nin casual nin sorprendente.
Así no 2007 El país publica que Sogama rebosa su capacidad para tratar basura desde el año de arranque. Seis años de historia que deixan 1,8 millóns de toneladas en Cerceda. E un excedente que aumenta en 421.000 toneladas anuais sen tratar.
No 2008, a morte alcanza ao río Lengüelle, e 3.000 troitas desaparecen e estoura a trama de corrupción que vén acompañada no arranque do 2009 coa noticia do pésimo sistema de tratamento dos residuos farmacolóxicos que os cidadáns veñen depositando nas farmacias.
Cal é a resposta do Goberno? Por boca do conselleiro socialista todo queda reducido a simple “Hechos del pasado” en relación cos ceses de Ramón Pérez Mariño e Pedro Alcázar- en activo en SOGAMA desde 2001 e 2005 respectivamente- pola ocultación da contaminación do vertedoiro de Areosa. Que é o pasado, que caduca?

Serán tamén un acto “hechos del pasado” ler no programa electoral do Partido Popular as seguintes verbas?
Esquecendo as innumerables críticas durante anos de oposición, o Bipartito non ofreceu alternativa algunha a SOGAMA para o tratamento dos residuos urbanos. E froito da súa pésima xestión neste eido, máis de 500.000 toneladas anuais de residuos quedan sen recuperar e son directamente soterradas sen tratar no vertedeiro de Areosa en Cerceda.
Só son pasado as manifestacións do actual Presidente de Sogama (2009)?:

“Se acabaron los privilegios de los enchufados del PP”. Pero quen son? E de que privilexios? Comisións, sobornos? el hijo del ex conselleiro Hernández Cochón, pretende que se sigan adjudicando los contratos a quienes ellos quieren. Pretenden que sigan esas malas prácticas, denunciadas por el Consello de Contas pero cuyas recomendaciones han sido ignoradas y despreciadas. Por eso intervino el Tribunal de Cuentas.

Todo é pasado, limpo e reciclable.

En Vieiros: + info.

Next Page »